Mijn weg voor de zwerfdieren

Mijn naam is Hatice Inam Celik. Ik ben geboren op 1 oktober 1970 in Zonguldak, Turkije, en werk als doktersassistente in de zorg. Naast mijn werk is er iets wat een heel bijzondere plek in mijn hart inneemt: mijn liefde voor dieren.

Ik ben opgegroeid in een dierenliefhebbende familie. De zorg voor dieren loopt dan ook als een rode draad door mijn leven. Sinds 2013 zet ik mij op vrijwillige basis in voor zwerfdieren in Turkije. Vanuit Duitsland ondersteun ik bevriende dierenliefhebbers ter plaatse, zodat de dieren op straat voer krijgen en weten dat ze niet vergeten worden.

Ook thuis word ik omringd door dierenliefde. Mijn vier katten zijn mijn kindjes en maken deel uit van mijn gezin.

Drie van hen komen uit Turkije. Mijn oudste kat kwam bij mij wonen toen ze nog maar drie maanden oud was. Inmiddels is ze alweer 16 jaar. Mijn jongste huisgenootje is in Nederland geboren. Ik heb hem opgevangen toen hij pas vier weken oud was. Inmiddels is hij twee jaar. Ze betekenen ontzettend veel voor mij en geven me iedere dag opnieuw liefde en vreugde.

Sinds de invoering van de nieuwe regelgeving rondom zwerfdieren in Turkije maak ik me nog meer zorgen om hun lot. Het raakt me diep om te zien hoeveel dieren aan hun lot worden overgelaten en hoe kwetsbaar ze zijn. Daarom probeer ik te helpen waar ik kan, door voer en ondersteuning te bieden en vooral door mijn hart voor hen open te stellen. Want ieder dierenleven is waardevol. Elk dier verdient liefde, bescherming en een eerlijke kans op een beter leven.

Via een vriend heb ik Aysun en Stichting Zwerfdieren Turkije leren kennen. Ik ben heel blij en dankbaar dat onze wegen elkaar hebben gekruist. Het geeft me een fijn gevoel om samen met mensen die dezelfde liefde voor dieren delen, iets te kunnen betekenen. Vanuit Duitsland wil ik mij samen met Aysun blijven inzetten voor de zwerfdieren in Turkije, anderen ondersteunen en meer aandacht vragen voor hun moeilijke situatie. Mijn grootste wens is om zoveel mogelijk van deze prachtige ‘engelen zonder vleugels’ te helpen.

Ik weet dat ik niet de hele wereld kan redden. Toch geloof ik dat iedere kleine daad van liefde en hulp verschil kan maken. Soms kan een gevulde voerbak het verschil betekenen tussen honger lijden en met een volle buik de dag doorkomen. En soms is het voor een dier al van onschatbare waarde dat er mensen zijn die naar hem omkijken en zijn leven belangrijk vinden.

Mijn motto is: Ik help zwerfdieren vanuit het diepst van mijn hart.

Voor mij zijn zwerfdieren niet zomaar dieren die op straat leven. Het zijn levende wezens met gevoelens, die net als wij honger, angst en pijn kunnen ervaren. Maar bovenal verdienen ze het om met liefde en respect behandeld te worden. Ze verdienen bescherming, veiligheid en de kans op een beter leven.

Zolang ik iets voor hen kan betekenen, wil ik niet wegkijken. Ik wil blijven helpen, blijven geven en blijven opkomen voor de dieren die zelf geen stem hebben.

Want je hoeft niet de hele wereld te redden om voor één dier de hele wereld te betekenen.

Ik ben Bekir Balcı. Ik werd in 1981 geboren in Çayeli, een district in de provincie Rize. De eerste elf jaar van mijn leven bracht ik daar door, midden in de natuur.

Mijn liefde voor dieren erfde ik van mijn familie, vooral van mijn overleden vader. Hij hield zó veel van katten dat hij, als er een kat op zijn bed lag te slapen, zich de hele nacht niet bewoog om haar niet wakker te maken.

Die liefde heb ik diep in mijn hart opgenomen.

Ik heb de basisschool in Rize afgerond, maar kon daarna niet verder studeren. Op mijn elfde kwam ik naar Istanbul om te gaan werken. Het leven ging door, met onder andere mijn dienstplicht, maar die liefde in mij bleef altijd bestaan.

In de loop der jaren ben ik me steeds meer gaan verbinden met zwerfkatten. Wat begon met af en toe wat worst of een beetje natvoer… is uitgegroeid tot een dagelijkse zorg voor 90 à 100 katten.

Ik voer ze niet alleen; als ze ziek zijn, breng ik ze naar de dierenarts, en als ze gewond zijn, probeer ik ze te laten behandelen.

Soms maak ik veilige schuilplekken voor ze, zodat ze een warm onderkomen hebben.

Maar het is niet makkelijk… Vooral financieel is het soms erg zwaar.

Toch zijn het zulke bijzondere, pure zielen… Wanneer ze je aankijken, vergeet je alles om je heen.

Met hen is het leven zoveel mooier.

Ik ben zó blij dat ze er zijn.

Ik ben Şeyma.

Geboren in 1989 in Ankara, en inmiddels woon ik al 17 jaar in Samsun.

Vanaf mijn kindertijd, gedragen door de liefde die ik van mijn familie meekreeg, probeer ik het leven van zwerfdieren een beetje zachter te maken. Mijn 12 jaar oude kat – al 8 jaar verlamd – heeft mijn blik op de wereld veranderd. Door haar leerde ik wat geduld, mededogen en onvoorwaardelijke liefde werkelijk betekenen. Dankzij haar kijk ik met nog meer begrip en zorg naar dieren die oud, ziek of gehandicapt zijn. Jarenlang heb ik dieren gevoerd die in bossen en bergen waren achtergelaten. De zieken liet ik behandelen, de redbaren hielp ik aan een warm thuis. En velen van hen… kozen ervoor om bij mij te blijven. Vandaag leef ik samen met een bijzondere groep oude, zieke en gehandicapte katten en honden — maar ook met verlaten puppy’s en kittens die ik opvang, verzorg en de kans geef om veilig op te groeien. Een tijdlang werkte ik als leerkracht. Maar gaandeweg ontdekte ik dat mijn ware roeping niet in het klaslokaal lag, maar in de liefdevolle band die ik met deze dieren heb opgebouwd. Daarom heb ik het onderwijs achter me gelaten om iets nieuws te creëren: een ethisch, hokvrij leefgebied voor zieke, oude, gehandicapte, asiel- en zwerfdieren. Een plek waar ze niet alleen verzorgd worden, maar vooral gezien, geliefd en vrij kunnen zijn.

Want ik geloof:

Elk levend wezen verdient liefde, vertrouwen en vrijheid — een leven lang. En zolang wij hun stem kunnen zijn, wordt de wereld een beetje mooiere plek.

Ik ben Pınar Kozan, geboren in 1987. Mijn liefde voor dieren begon al in mijn kindertijd. Ik zorgde voor verschillende dieren en gaf regelmatig voer aan dieren op straat.

Toen ik een hulpbehoevend kitten van één maand oud in huis nam, veranderde alles. Ik wilde hem eerst laten adopteren, maar onze band werd zo sterk dat ik hem niet meer kon loslaten. Op 24-01-2024 overleed mijn “minnoş”. Dat moment was een keerpunt: ik besloot mij volledig in te zetten voor straatdieren.

Later vond ik een gewonde, zwangere kat zonder staart, Çiçek. Ze kreeg vier kittens; twee wonen nog bij mij, samen met Çiçek en nog een geredde kat, Bıdık. In totaal leef ik nu met vier dieren.

In verschillende steden heb ik voederplekken opgezet, opvang geregeld voor straatdieren en dieren geholpen met herplaatsing. In Turkije ben ik de rechterhand van Aysun en ondersteun ik actief bij de zorg en organisatie rondom straatdieren. Ik geef kwalitatief goed voer om hun gezondheid te versterken en breng ze bij nood naar de dierenarts.

Hoe meer steun wij krijgen, hoe meer dieren we kunnen helpen. Zolang mijn hart klopt, blijf ik er voor hen.

Een hart voor de kwetsbaren in Istanbul

Mijn naam is Arife Naz, geboren in 1971. Samen met mijn 34-jarige dochter, die een beperking heeft, woon ik in de wijk Kadıköy in Istanbul. Ons leven staat volledig in het teken van zorg: voor elkaar én voor de dieren die niemand anders hebben.

Wat in 2019 begon met de redding van één klein kitten uit de bittere kou, is uitgegroeid tot een missie. Vandaag de dag verzorg ik thuis 40 katten, waaronder veel dieren die speciale medische zorg nodig hebben. Daarnaast ontferm ik me over zo’n 30 straatkatten in de buurt. Met de beperkte middelen die ik heb, heb ik mijn terras met veel moeite omgebouwd tot een veilige haven.

Deze dieren zijn volledig van ons afhankelijk. Ze hebben honger en dorst, maar bovenal snakken ze naar liefde en aandacht. De situatie in Turkije is momenteel zorgwekkend; door de nieuwe wetgeving zijn honden vrijwel uit het straatbeeld verdwenen en in sommige steden worden nu zelfs katten gedood. De noodzaak voor een veilige plek is groter dan ooit.

Via via ben ik in contact gekomen met Aysun. Na een goed gesprek besloot ik me aan te sluiten bij haar stichting. Waarom? Omdat zij geloven dat elk dier telt, ongeacht waar het zich bevindt. Ik geloof er heilig in dat we samen sterker staan. Ons gezamenlijke doel is het creëren van een veilige, permanente opvang waar deze kwetsbare dieren de bescherming krijgen die ze verdienen.

Samen kunnen we het verschil maken. Want elk leven is kostbaar.

Ik ben Aşkın Çelik. Hoewel ik van dieren hield, hield ik altijd afstand van honden en katten, totdat ik op een nacht een groep achtergelaten puppy’s op straat vond. Op dat moment sloeg ik samen met hen een weg in waar geen weg terug meer was; in hun ogen zag ik voor het eerst onvoorwaardelijke liefde en pure onschuld.

Sindsdien heb ik mijn leven gewijd aan rechtvaardigheid, eenheid en liefde. Terwijl ik op een dag bij mijn honden zat en naar hen keek, zwoer ik dat ik gerechtigheid zou zoeken voor alle levende wezens en het leed dat hen wordt aangedaan.

Samen met Aysun-zus (Aysun Abla) zullen we een baken van hoop zijn voor deze zielen. Ik zal er alles aan doen om ervoor te zorgen dat ze zich aan het leven kunnen vastklampen en kunnen opgroeien in een warm, gelukkig huis vol liefde.