Ik ben Bekir Balcı. Ik werd in 1981 geboren in Çayeli, een district in de provincie Rize. De eerste elf jaar van mijn leven bracht ik daar door, midden in de natuur.

Mijn liefde voor dieren erfde ik van mijn familie, vooral van mijn overleden vader. Hij hield zó veel van katten dat hij, als er een kat op zijn bed lag te slapen, zich de hele nacht niet bewoog om haar niet wakker te maken.

Die liefde heb ik diep in mijn hart opgenomen.

Ik heb de basisschool in Rize afgerond, maar kon daarna niet verder studeren. Op mijn elfde kwam ik naar Istanbul om te gaan werken. Het leven ging door, met onder andere mijn dienstplicht, maar die liefde in mij bleef altijd bestaan.

In de loop der jaren ben ik me steeds meer gaan verbinden met zwerfkatten. Wat begon met af en toe wat worst of een beetje natvoer… is uitgegroeid tot een dagelijkse zorg voor 90 à 100 katten.

Ik voer ze niet alleen; als ze ziek zijn, breng ik ze naar de dierenarts, en als ze gewond zijn, probeer ik ze te laten behandelen.

Soms maak ik veilige schuilplekken voor ze, zodat ze een warm onderkomen hebben.

Maar het is niet makkelijk… Vooral financieel is het soms erg zwaar.

Toch zijn het zulke bijzondere, pure zielen… Wanneer ze je aankijken, vergeet je alles om je heen.

Met hen is het leven zoveel mooier.

Ik ben zó blij dat ze er zijn.

Mijn naam is Aydan Bağlamış.

In 2001 ben ik geboren in de regio Mersin. Al op jonge leeftijd verhuisde ik met mijn familie naar Konya, waar ik van mijn moeder leerde om mijn hart te openen voor dieren in nood. Dankzij haar groeide ik op tussen de zwerfdieren, leerde ik hun taal en voelde ik hun pijn én hun vreugde.

Jarenlang heb ik, zonder enige steun of donatie, alles gegeven om zwerfdieren te voeden, te behandelen en te beschermen. Ik werkte als fitnessinstructeur en elke verdiende cent ging naar voer, medische zorg en onderdak. Soms verkochten we zelfs onze eigen bezittingen, alleen maar om één leven te redden.

Na de verschrikkelijke Konya Kürekli-slachting besloot ik een veilige leefplek op te richten, waar dieren konden herstellen en onbezorgd leven. Maar omdat ik me altijd heb verzet tegen dierenmishandeling en wreedheid, werd ik meerdere keren aangeklaagd. Nu wil de gemeente dat ik mijn terrein ontruim.

Ik zorg op dit moment voor bijna 200 dieren die ik met mijn eigen handen heb gered. Om hen te redden, heb ik een stuk grond van 17.000 m² gehuurd. Maar deze plek moet nog helemaal geschikt worden gemaakt voor de dieren — en daar is geld voor nodig.

Als de nieuwe leefruimte niet op tijd klaar is, dreigt de gemeente deze dieren bij mij weg te halen.

De band tussen mij en deze dieren is onvoorwaardelijk: pure liefde, vertrouwen en trouw. Hun blije ogen en kwispelende staarten geven mij elke dag de kracht om door te gaan.

Help mee – voor hen is het letterlijk het verschil tussen leven en dood.

Ik ben Şeyma.

Geboren in 1989 in Ankara, en inmiddels woon ik al 17 jaar in Samsun.

Vanaf mijn kindertijd, gedragen door de liefde die ik van mijn familie meekreeg, probeer ik het leven van zwerfdieren een beetje zachter te maken. Mijn 12 jaar oude kat – al 8 jaar verlamd – heeft mijn blik op de wereld veranderd. Door haar leerde ik wat geduld, mededogen en onvoorwaardelijke liefde werkelijk betekenen. Dankzij haar kijk ik met nog meer begrip en zorg naar dieren die oud, ziek of gehandicapt zijn. Jarenlang heb ik dieren gevoerd die in bossen en bergen waren achtergelaten. De zieken liet ik behandelen, de redbaren hielp ik aan een warm thuis. En velen van hen… kozen ervoor om bij mij te blijven. Vandaag leef ik samen met een bijzondere groep oude, zieke en gehandicapte katten en honden — maar ook met verlaten puppy’s en kittens die ik opvang, verzorg en de kans geef om veilig op te groeien. Een tijdlang werkte ik als leerkracht. Maar gaandeweg ontdekte ik dat mijn ware roeping niet in het klaslokaal lag, maar in de liefdevolle band die ik met deze dieren heb opgebouwd. Daarom heb ik het onderwijs achter me gelaten om iets nieuws te creëren: een ethisch, hokvrij leefgebied voor zieke, oude, gehandicapte, asiel- en zwerfdieren. Een plek waar ze niet alleen verzorgd worden, maar vooral gezien, geliefd en vrij kunnen zijn.

Want ik geloof:

Elk levend wezen verdient liefde, vertrouwen en vrijheid — een leven lang. En zolang wij hun stem kunnen zijn, wordt de wereld een beetje mooiere plek.

Ik ben Pınar Kozan, geboren in 1987. Mijn liefde voor dieren begon al in mijn kindertijd. Ik zorgde voor verschillende dieren en gaf regelmatig voer aan dieren op straat.

Toen ik een hulpbehoevend kitten van één maand oud in huis nam, veranderde alles. Ik wilde hem eerst laten adopteren, maar onze band werd zo sterk dat ik hem niet meer kon loslaten. Op 24-01-2024 overleed mijn “minnoş”. Dat moment was een keerpunt: ik besloot mij volledig in te zetten voor straatdieren.

Later vond ik een gewonde, zwangere kat zonder staart, Çiçek. Ze kreeg vier kittens; twee wonen nog bij mij, samen met Çiçek en nog een geredde kat, Bıdık. In totaal leef ik nu met vier dieren.

In verschillende steden heb ik voederplekken opgezet, opvang geregeld voor straatdieren en dieren geholpen met herplaatsing. In Turkije ben ik de rechterhand van Aysun en ondersteun ik actief bij de zorg en organisatie rondom straatdieren. Ik geef kwalitatief goed voer om hun gezondheid te versterken en breng ze bij nood naar de dierenarts.

Hoe meer steun wij krijgen, hoe meer dieren we kunnen helpen. Zolang mijn hart klopt, blijf ik er voor hen.

Een hart voor de kwetsbaren in Istanbul

Mijn naam is Arife Naz, geboren in 1971. Samen met mijn 34-jarige dochter, die een beperking heeft, woon ik in de wijk Kadıköy in Istanbul. Ons leven staat volledig in het teken van zorg: voor elkaar én voor de dieren die niemand anders hebben.

Wat in 2019 begon met de redding van één klein kitten uit de bittere kou, is uitgegroeid tot een missie. Vandaag de dag verzorg ik thuis 40 katten, waaronder veel dieren die speciale medische zorg nodig hebben. Daarnaast ontferm ik me over zo’n 30 straatkatten in de buurt. Met de beperkte middelen die ik heb, heb ik mijn terras met veel moeite omgebouwd tot een veilige haven.

Deze dieren zijn volledig van ons afhankelijk. Ze hebben honger en dorst, maar bovenal snakken ze naar liefde en aandacht. De situatie in Turkije is momenteel zorgwekkend; door de nieuwe wetgeving zijn honden vrijwel uit het straatbeeld verdwenen en in sommige steden worden nu zelfs katten gedood. De noodzaak voor een veilige plek is groter dan ooit.

Via via ben ik in contact gekomen met Aysun. Na een goed gesprek besloot ik me aan te sluiten bij haar stichting. Waarom? Omdat zij geloven dat elk dier telt, ongeacht waar het zich bevindt. Ik geloof er heilig in dat we samen sterker staan. Ons gezamenlijke doel is het creëren van een veilige, permanente opvang waar deze kwetsbare dieren de bescherming krijgen die ze verdienen.

Samen kunnen we het verschil maken. Want elk leven is kostbaar.